घाँस प्रजातिहरूको जलवायु अवस्था, विशेष गरी तापक्रममा प्रतिक्रियाको आधारमा, गल्फ कोर्स घाँस प्रजातिहरूलाई न्यानो-मौसम घाँस प्रजाति र चिसो-मौसम घाँस प्रजातिहरूमा विभाजन गरिएको छ। चिसो-मौसम घाँस जराको वृद्धिको लागि इष्टतम तापमान दायरा (जमिनको तापक्रम दायरा) १०-१८ डिग्री सेल्सियस हो, र डाँठ र पातको वृद्धिको लागि इष्टतम तापमान दायरा (हावाको तापक्रम दायरा) १६-२४ डिग्री सेल्सियस हो; न्यानो-मौसम घाँसको लागि, जरा प्रणालीको लागि इष्टतम तापमान दायरा २५-२९ डिग्री सेल्सियस हो, र हावाको तापक्रम दायरा २७-३५ डिग्री सेल्सियस हो।
चिसो मौसमको घाँस: चिसो मौसमको घाँसको विकासको अधिकांश समय वर्षको चिसो अवधिमा केन्द्रित हुन्छ, अर्थात्, शरद ऋतु, जाडो र वसन्तमा दक्षिणमा; वसन्त र शरद ऋतुमा उत्तरमा। चिसो मौसमको घाँसहरूमा समावेश छन्: बेन्ट, ब्लूग्रास, राई र फेस्कु।
न्यानो मौसम घाँस: न्यानो मौसम घाँसको वृद्धि समय वर्षको तातो महिनाहरूमा केन्द्रित हुन्छ, जुन दक्षिण र संक्रमण क्षेत्रमा वसन्तको अन्त्य, गर्मी र शरद ऋतुको सुरुवात हो। न्यानो मौसम घाँसहरूमा बर्मुडा घाँस, जोइसिया र सिशोर पास्पालम समावेश छन्। गल्फ कोर्समा न्यानो मौसम घाँसलाई सामान्यतया जाडोमा यसको रंग कायम राख्न चिसो मौसम घाँससँग मिसाइन्छ। राई र प्रारम्भिक घाँसका केही प्रजातिहरू छनौट हुन्।
प्रारम्भिक घाँसको बीउ: प्रयोग गरिने सबैभन्दा प्रारम्भिक घाँसगल्फ कोर्सहरूसाइटमा सबै अवस्थित चरन घाँसहरू थिए, र गल्फ कोर्सहरूमा रोपिएको सबैभन्दा पुरानो घाँस पनि स्थानीय चरन घाँस थियो। १९३० को दशक अघि, उत्तरी संयुक्त राज्य अमेरिकामा निर्मित गल्फ कोर्सहरूले गल्फ कोर्स घाँसको रूपमा मिश्रित बेन्ट घाँस प्रयोग गर्थे। मिश्रित बेन्टमा ८०% औपनिवेशिक बेन्ट, १०% भेल्भेट बेन्ट र थोरै क्रिपिङ बेन्ट थियो। न्यू इङ्गल्याण्डमा, भेल्भेट बेन्ट हरियो बिरुवाहरूको लागि प्रयोग गरिन्थ्यो। यी घाँसका बीउहरू भविष्यको गल्फ कोर्स घाँसको बीउ खेतीको लागि मातृ बिरुवाहरू थिए।
१९१६ मा, संयुक्त राज्य अमेरिकाको कृषि विभाग (USDA) का धेरै वैज्ञानिकहरूले आर्लिंगटन लन गार्डेन नामक संस्था स्थापना गरे, जुन हरियो घाँसको बीउको मूल्याङ्कन र प्रजनन गर्न समर्पित थियो। १९२१ मा, तिनीहरूले घाँसको बीउमा अनुसन्धान विस्तार गर्न संयुक्त राज्य अमेरिका गोल्फ संघ (USGA) औपचारिक रूपमा स्थापना गर्न USDA सँग व्यावसायिक सहयोग सुरु गरे। तिनीहरूले सबै ठाउँबाट उत्कृष्ट पातको बनावट, रंग, घनत्व र रोग प्रतिरोधात्मक क्षमता जस्ता उत्कृष्ट प्रदर्शन भएका घाँसहरू खोजे र तिनीहरूलाई आर्लिंगटन लन गार्डेनको नर्सरीमा रोपे। USGA ले खेतीको लागि तिनीहरूलाई संख्या दिन C अक्षर प्रयोग गर्यो। १९२७ मा, अमेरिकी कृषि विभागले घोषणा गर्यो कि उनीहरूले सबैभन्दा राम्रो हरियो घाँस - घस्रने झुकेको घाँस आविष्कार गरेका छन्। यो अलैंगिक प्रजनन प्रविधि प्रयोग गरेर, धेरै हरियो हरियो लुगाले ढाकिएको हुन्छ, तर यो अलैंगिक रूपमा खेती गरिएको हुनाले, यसको रोग र कीरा प्रतिरोध सुधार गर्न सकिँदैन।
झुकेको घाँस रोप्ने: वैज्ञानिकहरूले सन् १९४० मा पेन्सिलभेनियामा एकरूप र स्थिर झुकेको घाँस खोज्न अध्ययन गर्न थाले। ९ वर्षको कडा परिश्रम पछि, उनीहरूले PENNCROSS नामक रोप्ने झुकेको घाँस खेती गरे, जुन १९५४ मा सुरु गरिएको थियो र पहिलेको हरियो घाँसलाई प्रतिस्थापन गर्न थाल्यो। १९९० को दशक अघि, PENNCROSS सबैभन्दा लोकप्रिय हरियो घाँस थियो। नयाँ प्रजातिहरू सुरु भए तापनि, PENNCROSS आज पनि व्यापक रूपमा प्रयोग गरिन्छ।
पेन्सिलभेनिया घाँसको बीउ अनुसन्धान अझै पनि जारी छ। डा. जो डुविकको मार्गदर्शनमा, PENNEAGLE bent १९७८ मा सुरु गरिएको थियो र PENNLINKS bent १९८६ मा सुरु गरिएको थियो। १९८० देखि १९९० सम्म, bent सम्बन्धी अनुसन्धान मुख्यतया यसको अनुकूलन क्षमता विस्तार गर्न उच्च ताप प्रतिरोधी प्रजातिहरू कसरी खेती गर्ने भन्नेमा केन्द्रित थियो। USGA द्वारा टेक्सासमा गरिएको अनुसन्धान मार्फत, नयाँ bent प्रजातिहरू CATO र CRENSHAW सुरु गरिएको थियो। उही समयमा, Pennsylvania Joe Duwick को अनुसन्धानले कम घाँस काट्ने बेन्टको सहनशीलता कसरी सुधार गर्ने भन्नेमा केन्द्रित थियो। उनको प्रयासले बेन्ट A र G शृङ्खलाको सुरुवात गर्यो। अन्य घाँसको बीउ कम्पनीहरूले उत्कृष्ट प्रजातिहरू पनि सुरु गरे जस्तै: SR1020, L-93, PROVIDENCE, BACKSPIN, IMPERIAL, आदि। अन्य बीउ-वाहक घाँसहरू: केन्टकी ब्लूग्रास र बारहमासी राईग्रासलाई विगत ४० देखि ५० वर्षमा व्यापक रूपमा प्रजनन गरिएको छ, विभिन्न घाँसको बीउ कम्पनीहरूद्वारा विभिन्न पेटेन्ट गरिएका घाँसको बीउ उत्पादनहरूको छनोटलाई सहज बनाउन भ्रूणको खेतीमा केन्द्रित गर्दै, जसमा समावेश छन्:
न्यानो मौसमको घाँस: बर्मुडा घाँस विश्वको उष्णकटिबंधीय, उपोष्णकटिबंधीय र दक्षिणी क्षेत्रहरूको लागि उपयुक्त छ; संयुक्त राज्य अमेरिकाको संक्रमणकालीन जलवायु क्षेत्रमा, जोयसिया प्रायः फेयरवेहरूमा प्रयोग गरिन्छ, तर यो जापान, कोरिया र चीनमा व्यापक रूपमा प्रयोग गरिन्छ; उत्तरी अमेरिकाको ग्रेट प्लेन्सको मूल घाँस, बफेलो घाँस, अर्ध-आर्द्र, अर्ध-सुक्खा र शुष्क क्षेत्रहरूमा लामो घाँसको लागि उपयुक्त छ; सबैभन्दा नुन-सहनशील न्यानो मौसमको घाँस, सिशोर पास्पालम, उष्णकटिबंधीय र उपोष्णकटिबंधीय क्षेत्रहरूको लागि उपयुक्त छ, र यसको सुधारिएको प्रजातिहरू टेरेसहरूको लागि घाँसको रूपमा प्रयोग गर्न सकिन्छ,हरियाली र फेयरवेहरू.
बर्मुडा घाँस र यसको हाइब्रिड: सबैभन्दा धेरै प्रयोग हुने बर्मुडा घाँस प्रारम्भिक स्पेनी अन्वेषकहरूले फैलाएको हुन सक्छ। १९२४ मा, संयुक्त राज्य अमेरिकाले बर्मुडा प्रजाति एटलान्टा र १९३८ मा, U3 लन्च गर्यो। पछि, जब महान गोल्फर बबी जोन्स गल्फ खेल्न इजिप्ट गए, उनले गल्तिले इजिप्टबाट नयाँ बर्मुडा घाँस प्रजाति, युगान्डाग्रास प्रस्तुत गरे। १९५० भन्दा पहिले, यी बर्मुडा श्रृंखलाहरू मात्र छनौट गर्न सकिन्थ्यो। १९५० र १९६० को दशकमा, बर्मुडा घाँस सामान्यतया मुख्य गल्फ कोर्स घाँस बन्यो। १९४० को दशकमा, अमेरिकी कृषि विभागका एक वैज्ञानिक, ग्लेन बर्टनले जर्जियाको टिफ्टन शहरमा आफ्नो फिड फिल्डमा गल्तिले केही बाक्लो, छोटो, मध्यम-गुणस्तरको घाँस पत्ता लगाए। हाइब्रिडाइजेशन पछि, उनले १९५७ मा टिफ्टन ५७ (TIFLAWN) लन्च गरे। यो घाँस खेल मैदानमा रोप्नको लागि धेरै उपयुक्त छ तर हरियो मैदानमा होइन किनभने यो छिटो बढ्छ। त्यसैले बर्टनले अध्ययन जारी राखे र थाहा पाए कि अर्को वैज्ञानिकले आफ्नो टिफ्टन ५७ लाई अफ्रिकामा स्थानीय कुकुरको जरासँग हाइब्रिडाइज गरेका थिए। प्रेरित भएपछि, उनले दक्षिणी गल्फ कोर्सहरूमा धेरै स्थानीय कुकुरको जराको वकालत गरे र प्राप्त गरे। सयौं हाइब्रिडाइजेसन पछि, बर्टनले टिफ्टन १२७ (TIFFINE), टिफ्टन ३२८ (TIFGREEN) र टिफ्टन ४१९ (TIFWAY) सुरु गरे। बौना बर्मुडा (TIFDWARF) लाई अर्को वैज्ञानिकले ३२८ को वर्तमान आनुवंशिक चयन मार्फत प्रजनन गरेका थिए, तर १९५५ मा बर्टनद्वारा दर्ता गरिएको थियो।
आजको दिनसम्म पनि, टिफ्टन बर्मुडा हाइब्रिडहरूको पहिचानको लागि आधिकारिक केन्द्र हो। हालैका वर्षहरूमा, अर्का वैज्ञानिक, हन्ना, अझै पनि टिफ्टन शहरमा अनुसन्धान गरिरहेकी छिन्। उनले ईगल ग्रास र टिफस्पोर्ट सुरु गरे, जस दुवैमा चीनबाट आएका मातृ बिरुवाहरू छन्।
पोस्ट समय: डिसेम्बर-०९-२०२४